Trots...

Vandaag is het een prachtige dag. Niet alleen omdat de zon zo heerlijk schijnt maar omdat ik blij ben. Precies 30 jaar geleden gaf ik het leven aan mijn eerstgeboren zoon Sem. Daar ben ik trots op! Ik zou haast zeggen: Zo trots als een Dagpauwoog vlinder!

Nazomeren...

Het zal niet lang meer duren voordat de Dagpauwoog een plekje gaat zoeken om te overwinteren. Maar in het herfstzonnetje was het vanmiddag nog even goed toeven op de verwarmde steen. Genieten zolang het kan!

In het oog...

Op zoek naar paddenstoelen in het bos leek deze prachtige Dagpauwoog mij plots aan te kijken. Ik werd er haast verlegen van. Wat een mooie kleuren hè! Deze vlinder is afgelopen zomer verpopt en zoekt nu als volwassen dier (imago) een vochtige koele plaats om in winterslaap te gaan. Ze halen vocht uit hun lijf, brengen hun spijsvertering tot een minimum terug en vormen een soort antivries in hun lichaam die hen beschermt tegen extreme kou. In het vroege voorjaar komt ie als één van de eerste vlinders weer te voorschijn om vervolgens zijn soortgenoten op te zoeken en te paren. De eitjes worden afgezet op de Brandnetelplant en de cyclus herhaalt zich.

Van 2 kanten bekeken...

Zoals ik al in een eerder blog zei: Als de Pinksterbloem bloeit komen de vlinders en ja hoor, zie hier!
Omdat de Dagpauwoog, net als de Kleine vos, overwintert als volwassen vlinder (imago) op warme beschutte plekjes,
zijn het de vroegst waarneembare vlinders in het voorjaar. Ze komen al bij de eerste zonnestralen tevoorschijn uit hun overwinteringsplaats om te paren. Er worden zo'n 800 tot 1000 eitjes afgezet in groepjes van 50 à 100 aan de onderzijde van de enige waardplant die zij gebruiken: de Brandnetel. De donkerbruine onderzijde staat in schril contrast met de felgekleurde bonte bovenkant, maar daarom niet minder mooi!

Keerzijde...

Met deze mooie nazomer is het dubbel genieten: Vlinders fladderen er nog op los terwijl je struikelt over de paddenstoelen. Vanmorgen in de tuin nog een prachtige Dagpauwoog (foto 1), de Gehakkelde Aurelia (foto 2) en het Landkaartje (foto 3) gezien. Deze behoren alle drie tot de familie Nymphalidae. Dit zijn middelgrote vlinders die opvallend vliegen: na elke vleugelslag, met gespreide vleugeltjes even rusten zodat ze door de zwaartekracht dalen (glijvlucht) en dan weer een slag slaan.De voorpoten van de vlinders zijn meestal niet volledig ontwikkeld waardoor het lijkt of ze maar vier pootjes hebben. De bovenkant van de vleugels zijn meestal opvallend mooi gekleurd terwijl de onderzijde juist altijd een onopvallende camouflagetekening heeft. Zo zie je maar: er zit overal 2 kanten aan !