Van Zonnehoed naar Wintermuts...

 

Aan de Echinacea Purpurea worden geneeskrachtige krachten toegedicht, vooral bij verkoudheid en griep. Nu het herfst is lijkt de verdroogde Zonnehoed, zoals de Nederlandse naam klinkt, méér op een warme wintermuts. Zouden de Lieveheersbeestjes er dan ondergekropen zijn in de hoop géén snotneus te krijgen..?

Mosbos...

 

Het zonnetje, vrieskou en geen wind, kortom: 'Bleu Monday' was zo slecht nog niet! In het hakbos bij de polder ben ik eens door mijn knieën gegaan om alles vanuit een laag standpunt te bekijken en dat levert mooie plaatjes op. Het mos groeit langs de verdroogde grassprieten omhoog en lijkt zo wat mini kerstboompjes te vormen. Voor mij was het een groene maandag!

Bloemetjes en bijtjes...

Nu de vorst is verdwenen komen de insecten langzamerhand weer op gang. Als ik 's avonds de hond uitlaat zie ik de motjes op de het schijnsel van de zaklamp afkomen, de oorwurmen komen weer tevoorschijn uit de naden van het hout, de spinnetjes zitten weer op de schutting en ook de bijtjes zijn er! Ze komen de eerste stuifmeel halen. Er staat nog niet veel in bloei dus de Helleborus wordt veelvuldig bezocht hier in de tuin. Een mooi moment om sinds lange tijd weer eens wat foto's te maken!

Risotto...

Als je deze foto ziet zou je haast dat we in China op vakantie zijn geweest. Niets is minder waar. Naast de wijngaarden heeft Biella (Piemonte Italië ) al eeuwenlang een rijstcultuur.
De Benedictijner monniken waren de eersten die dankbaar gebruik maakten van al het water in dit deel van Piemonte, en van de irrigatiesystemen die al door de Etrusken en Romeinen waren aangelegd. Zij introduceerden allerlei nieuwe agrarische technieken en wisten vruchten te plukken van het weinig vruchtbare land. Pas na enkele eeuwen kwam de echte introductie van de cultivering van rijst en deze is steeds verder uitgebreid. Piemonte is, met meer dan 116 duizend hectare rijstvelden, veruit de grootste rijstregio in Italië.

Lan Laughe...

In Italië noemen ze dit het wijngaardlandschap van Piemonte. We hebben 2 dagen in een oud klooster gelogeerd: Agriturismo San Martino in Clavesana. De vrouw des huizes maakte haar wijn zelf. We hebben natuurlijk een heerlijke flesje witte wijn geproefd: Lan Laughe.
Maar voordat deze druiven gebotteld worden gaat er heel wat werk aan vooraf!

Vroegopjes...

Een oude volksnaam voor Sneeuwklokjes is vroegopjes. Ze staan symbool voor hoop, opnieuw ontwaken en lenteverwachting. Het klinkt allemaal zo lief maar wist je dat het hele plantje giftig is? De bol, het blad én de bloem!

Dit is Veronica...

De Klimopereprijs oftewel: Veronica Hederifolia heeft de primeur! Dit alleraardigst kleine bloempje staat, als allereerste na de winter,stoer te bloeien op de schrale grond van een zandpaadje tussen de weilanden. Daar word je toch meteen vrolijk van!

Garde...

 

 

In November heb ik ze al eens eerder laten zien, maar nu met de lichte vorst ziet de uitgebloeide Wilde Peen er weer heel anders uit. Ik vind het net een garde uit de keuken. De vruchten met weerhaakjes lijken bestrooid met poedersuiker. En zie je hoe mooi de meeldraden ingepakt zitten? Een kunstwerkje!

Wortel maar dan anders...

Je ziet ze de hele zomer op graslanden in de bermen of dijken met mooie witte schermbloemen. Maar nu zijn ze uitgebloeid en zien ze er zo uit.
Het is de voorloper van de oranje Bospeen we allemaal kennen. De Wilde peen heeft een witte penwortel die dezelfde geur en smaak heeft als de oranje worteltjes.
Na de bloei gaan de buitenste stralen zich buigen en ontstaat een "vogelnestje".
De vruchtjes hebben weerhaakjes en blijven daardoor makkelijk hangen in de vacht van dieren. Zo kunnen ze ver verspreid worden.

Fragiel...

Soms sta je er opeens bij stil hoe teer en kwetsbaar we zijn.
Als je verdrietig bent...
Verdriet hebt omdat je dierbaren verdrietig zijn...

On and on the rain will fall
Like tears from a star, like tears from a star
On and on the rain will say
How fragile we are, how fragile we are
(Sting)

Door je knieën...

Op je hurken door het veld en een beetje spelen met je camera kunnen een doodgewone uitgedroogde Berenklauw bijzonder maken...Fijne zondag!



Draaiknop...

Op zonnige dagen draait de bloemkop van de Zonnebloem mee met de zon. 's' Nachts keert de bloemknop terug naar het oosten. Niets voor niets noemen de Franse deze vrolijkerd: Tournesol!

Lieveling...

Velden vol Klaprozen gezien langs de landweggetjes in Frankrijk, en toch heb ik maar ééntje uitgelicht om even de aandacht te vestigen op mijn favoriete bloem. De mooiste kleur rood die ik me kan bedenken. Zo mooi dat ik ooit eens heel mijn toilet in Klaprozenrood heb geverfd, tot en met het plafond aan toe! Het is een eenvoudig, teer, broos en fluweelzacht bloempje ...I love it!

Onaangekondigd bezoek...

Onze appelboom heeft vorig jaar augustus ongemerkt visite gehad...
De Spinselmot (ook wel Stippelmot genoemd) heeft toen zijn eitjes op de takken en de stam gedropt en een soort beschermschild over de eitjes heen gemaakt. In september/oktober zijn deze eitjes uitgekomen. De larven spinnen zich vervolgens in en overwinteren op deze manier. In April gaat het grote vreetfestijn beginnen. De rupsen( larven) doen zich massaal tegoed aan de bladknoppen en de uitloop van jonge blad. Het lijken hier wel reuzen maar dat komt door de macrolens. In werkelijkheid zijn ze nu maar zo'n 1,5 cm groot. Eenmaal vol gevreten spinnen zij zich volledig in om zo'n 4 à 6 weken later als jong Spinselmotje uit de dikke cocon tevoorschijn te komen. Dan herhaalt zich het hele proces. Één troost: een gezonde Appelboom heeft even nodig om te herstellen maar kan er tegen.