Verbonden...

 

Volop kleine Meerkoetjes in de polder en allemaal zijn ze afhankelijk van hun ouders.
Eten en bescherming daar draait het om als je groot wilt groeien. Als je goed kijkt naar de eerste foto, dan zie je dat ze écht band hebben met elkaar, lief hè! Bovendien ben ik er ook achter gekomen dat een Meerkoetmama heel vertederd kan kijken naar haar kind en met een beetje fantasie zie ik op de derde foto zelfs een lief glimlachje rond haar witte snavel!

1962...

Belangrijk ritueel bij de verjaardagstaart is het uitblazen van de kaarsjes. Het is de bedoeling dat ze in een keer uitgaan. Lukt dat, dan zou dat geluk brengen. Rituelen als kaarsjes uitblazen zijn er om een overgang aan te geven naar een nieuw jaar...Nu hou ik persoonlijk niet van taart dus ipv 53 kaarsjes, ga ik vandaag proberen of ik nog genoeg adem heb om een hele paardenbloem kaal te blazen. Als dat in één keer lukt, mag ik een wens doen heb ik vroeger als kind gehoord. Maar wat ik wens ga ik niet verklappen, anders komt 't niet uit!

In de iconografie is de paardenbloem het symbool van één van de 7 deugden: temperantia/gematigdheid. Zelfbeheersing dus… Ahum, daar kan af en toe nog best nog aan gewerkt worden bij mij! Maar je bent nooit te oud om te leren zeggen ze...

Aspergetijd...

De Wilde Hyacint is veelvuldig te zien op Texel. Hele delen van de bodem in het bos zijn blauw gekleurd, een prachtig gezicht!  Het is een plant uit de aspergefamilie en wordt ook wel bos hyacint genoemd omdat hij vaak in het bos onder de bomen in de loofbossen te vinden is. In Engeland noemen ze dit plantje Bleu Bell.

Jurassic Park...

Momenteel draait in de bioscoop deel 4 van de filmserie Jurassic Park over tot leven gewekte dinosaurussen. Daar moest ik meteen aan denken toen Bickel met deze vissenkop aan kwam rennen in de polder! Deze Snoek lijkt wel een prehistorisch monster die het als figurant in de film goed zou doen, maar tot leven komen doet ie niet meer lijkt me...

Een hele mond vol...

Konijnen behoren niet tot de knaagdieren maar tot de haasachtigen. Omdat zij in tegenstelling tot Knaagdieren een extra rij stifttanden achter de grote bovensnijtanden heeft staan worden zij ook wel dubbeltandigen genoemd. Ook hebben zij, als echte planteneters, een gespleten bovenlip en grote platte plooikiezen. Dit wilde konijntje liet zich nog aardig dichtbij benaderen. Het klinkt een beetje vies , maar konijnen eten vaak een deel van hun eigen keutels weer op om er nog niet verteerd voedsel uit te halen. Dit heet met een sjiek woord Coprofagie. Deze zachte uitwerpselen zijn rijk aan vitaminen en eiwitten en worden overdag ondergronds in hun hol opgegeten. Na de 2e verteringsronde leggen ze de donkere harde keutels bovengronds neer. Die zie je vaak in hoopjes ( Latrines) bij elkaar liggen.

Dit kleine wilde Konijntje zat zo stil dat ik hem ervan verdacht dat ie net een 2e grote boodschap zat te doen!

Sttt...

Tijdens de voortplanting en het overwinteren verblijft is de Bruine Kikker aan water gebonden. De rest van het jaar verblijft ie op het land. Karakteristiek is de donkerbruine driehoekige vlek op zijn oog, Tijdens de voortplantingstijd verandert de Bruine kikker van kleur, de vrouwtjes krijgen gele en rode kleuren aan de flanken. Mannetjes worden wat grijzig, soms met blauwe vlekjes op de flanken, Het geluid van zijn zachte bescheiden kwaakje is maar zo'n 20 meter ver te horen.
Dat komt omdat de Bruine kikker een inwendige kwaakblaas heeft, dus niet van die ballonnetjes naast zijn bekje zoals de Meer, Poel en Bastaardkikkers waar ik eerder een foto van plaatste

Geëmancipeerd...

Hoewel de naam anders doet vermoeden is de Grasmus is niet nauw verwant aan de bekende Huismus. Dit is een mannetje. Dat zie je aan de roze gloed op zijn borst, de witte vlek op de keel, het witte randje rond de ogen en het grijze kopje. Vrouwtjes hebben een bruin kopje en een minder opvallende witte keel en oogrand. De mannetjes komen iets eerder dan de vrouwtjes vanuit Afrika hier naar toe. Ze bouwen verschillende nesten en als de dames dan wat later arriveren, kiezen zij het beste nestje uit. Maar mocht er niets bijzitten naar hun zin, dan bouwen ze het gewoon zelf.
Dat zal dan wel een eigenwijs nest worden...Girlpower!

Japie...

 

 

Meestal als ik ze wil fotograferen vliegen ze met een hoop gemopper weg. Deze Blauwe Reiger ging juist extra mooi voor me staan showen. Hij trok netjes zijn pootje op alsof hij zich voor wilde stellen: 'Aangenaam, ik ben Blauwe Jaap'. Dat is namelijk één van de bijnamen voor deze vogel. Door de S-bocht in zijn nek kan een Reiger grote vissen niet in één keer doorslikken. Hij strekt zijn nek daarom uit waardoor er een halswervel verschuift en de slokdarm vormt zich tot een lang rechte buis wordt. Ik vond hem zo mooi van kleur met dat geel/groene gloedje op zijn snoetje!

Er loopt een streepje door...

Deze Nachtvlinder heet de Witte Grijsbandspanner. Hij heeft 3 zilvergrijze strepen op zijn voorvleugel en twee strepen op zijn achtervleugel. Nachtvlinders zijn makkelijk te onderscheiden van dagvlinders. Het verschil zit hem in de voelsprieten. Dagvlinders hebben altijd antennes met een knotsvormig uiteinde, bij nachtvlinders ontbreekt dat. Bij de vrouwtjes zijn de antennes draadvormig, de mannetjes hebben vaak geveerde of gekamde antennes zoals ook op de foto. Wel hebben ze, net als dagvlinders een functionele roltong, maar toch zie je ze niet vaak op bloemen zitten. Dit komt omdat ze een laag energieverbruik hebben, en hoeven daarom maar weinig voedsel op te nemen.

Luchtmatras...

Als ik tussen de weilanden loop, scheren ze rakelings langs en over me heen alsof ze me niet zien. Met die wind vandaag lijkt me dat heerlijk om te doen!  Gierzwaluwen brengen bijna heel hun leven door in de lucht. Er is wel eens uitgerekend dat een Gierzwaluw in de 19 uur per dag dat hij wakker is ongeveer 10.000 vliegende insecten en zwevende spinnetjes (aeroplankton) op een dag vangt. Dat is gemiddeld 1 insect per 6 à7 seconden. De overige 5 uur van de dag heeft hij nachtrust.

Van speeksel wordt het nestmateriaal zoals veertjes, grasjes e.d. aan elkaar geplakt tot een kommetje. De jongen worden gevoerd met voedselballen. Insecten worden eerst verzameld in hun keelzak en dan met speeksel tot een balletje gevormd. Er kunnen wel 500 insecten in 1 balletje zitten. De kleintjes eten er zo’n 30 à 40 van per dag, maar als het slecht weer is en er minder insecten te vangen zijn, gaan de jongen in een soort winterslaap: Door een lagere lichaamstemperatuur en vertraagde hartslag en ademhaling kunnen zij langere tijd met minder enrgie en dus minder voedsel doorkomen.

Eenmaal uitgevlogen komen de kleintjes niet meer terug op het nest. Ze slapen zelfs in de lucht!  

Groot bestek...

 

De enorme snavel van de Lepelaar is zwart en heeft een geel uiteinde. De snavel is ultra gevoelig door een bundeling van zenuwen en heeft een soort zeefmembraam. Op de tast lepelen zij door het ondiepe water. Opgeschrikte visjes worden met een snelle beweging uit het water gehapt.

Groenvoer...

 

 

 

Ze behoren tot de familie Vinkachtigen en dat zie je ook wel aan de bouw. Maar aan hun mooie groene kleurtjes, vooral bij het mannetje, herken je de Groenling meteen. Na het uitvliegen worden de jonge Groenlingen nog zo'n twee weken gevoerd door beiden ouders, daarna zijn ze zelfstandig. Dit kleintje zat ongeduldig te roepen totdat het eten eraan kwam.

Geen weg terug...

Deze Buizerd was duidelijk op zoek naar eten en hij was niet van plan zich te laten weerhouden door de kieviten die over hem heen scheerden om hem weg te jagen bij hun nest. Hij gaf niet op. Steeds ging hij even terug op dit bord zitten, waarmee hij onbewust een duidelijk signaal afgaf: doodlopende weg, een impasse. Sorry kieviten...

Muisstil...

De naam klopt niet helemaal want als ie in 't gras verscholen zit is de Graspieper muisstil en piept helemaal niet! Pas bij het opvliegen hoor je zijn zangvlucht. Het nestje wordt gebouwd op de grond tussen de graspollen. In het gras scharrelt hij ook zijn kostje bij elkaar. Dat bestaat uit insecten, rupsen, wormen en andere ongewervelde diertjes.

Mooie mythe...

Dit is een Icarusblauwtje. Aan de blauwe bovenzijde zie je dat dit een mannetjes is, bij vrouwtjes is deze blauw/bruin. De naam Icarus wordt vaak gebruikt voor projecten die met vliegen te maken hebben. Dat komt door een verhaal uit de Griekse mythologie: Icarus werd samen met zijn vader Daedalus op Kreta gevangen gehouden door koning Minos. Dan bouwt Deadalus voor zijn zoon vleugels van een houten raamwerk waarin veren in een boog vastgezet zijn met was. Zo kan hij kan ontsnappen. Maar hij mag niet te hoog vliegen omdat de zon de was doet smelten, te laag ook niet omdat de vleugels te zwaar worden als zij in het water geraken. Helaas wordt Icarus roekeloos en het loopt het niet goed af. Hij stort neer...Gelukkig fladdert dit mooie tere vlindertje voorlopig nog vrolijk rond!

Kraamvisite...

 

 

Mijn dag kan niet meer stuk! Harry van de Uilenwerkgroep Drimmelen/Den Hout kwam vanmiddag bij de buurvrouw de nestkasten van de steen-en kerkuil controleren. Hij had al aan mijn deur staan bellen omdat ie weet hoe leuk ik dat vind.
Omdat ik natuurlijk weer eens buiten bezig was had ik de bel niet gehoord maar gelukkig werd ik achter in de tuin door mijn lieve buuf Anja geroepen. De Kerkuil zit op eieren en van de drie kleine Steenuiltjes die geboren zijn was er eentje uit de nestkast gevallen. Die heeft het niet gehaald helaas... Maar de andere twee waren gelukkig gezond en blakend.
Het was zo cute om te zien! De eerste keer dat ik zo'n klein steenuiltje in mijn handen heb! Voor deze gelegenheid heb ik mezelf dan ook maar eens op m'n blog gezet. Ik hoorde mijn man een tikkeltje jaloers mompelen dat ik naar hem nog nooit zo vertederd had gekeken...

Onder moeders vleugels...

De Hollande kwaker is een witte tamme eendensoort. Dit eendje staat bekend om zijn luide gekwaak. Daarom werd de Kwaker vroeger geselecteerd door de Kooiker (eigenaar van een eendenkooi) om met zijn geluid wilde eenden te lokken. Tegenwoordig worden ze bijna alleen nog gehouden als sier-watervogel. Dit moedertje zat met haar kleintjes ook in een omheinde tuin en privévijver. Het blijft aandoenlijk, die gele pluisjes!

Erpelrooiersland...

Wij wonen in een klein agrarisch dorp. Als je in de polder kijkt wordt duidelijk waarom Wagenberg met carnaval de bijnaam: Erpelrooiersland heeft. Aardappels plant je niet, die poot je. Dat poten gebeurt op ruggen. Op die manier heb je een goede opwarming, luchttoevoer en waterafvoer. Het bevorderd de ondergrondse stengelgroei en aardappelontwikkeling.
Bovendien levert het ook nog een mooi plaatje op!

Uit de kast komen...

Op mijn blog van 4 april vertelde ik over het liefdesnestje van het Pimpelmeespaartje in onze tuin.

Ik heb ze vanaf het begin gevolgd.

Nestmateriaal werd vlijtig aangevoerd door de toekomstige ouders.

Toen het naar volle tevredenheid ingericht was kon het leggen beginnen.

Iedere dag legde ze er één eitje bij maar het broeden begon pas toen het legsel compleet is.

Negen eitjes vond zij blijkbaar voldoende, ze kwam niet meer naar buiten.

Ze plofte voor ongeveer 14 dagen neer op haar nest.

Tijdens de broedperiode werd ze goed verzorgd door haar mannetje.

Lees hieronder mee voor het verslag...



Deze foto van moeder op het nest is op 6 mei gemaakt, één dag voordat de eitjes uitkwamen...

Op 7 mei was het zover! 9 kleine kale kleintjes geboren... 

Het lijkt wel een beschuit met Meesjes!

Paps en mams vliegen nu af en aan om de baby's te voeden...

 

4 daagjes jong en de kale lijfjes beginnen al wat bevederd te worden...

Grappig ook om het nestmateriaal te zien: o.a. veertjes van onze kippen & haren van onze katten!

 

6 dagen oud, meer bekje dan lijf...



Om roofdieren te misleiden brengen de ouders de uitwerpselen van de jongen ver weg uit het nest.

 Deze poepjes zitten verpakt in een wit vliesje, daardoor lijken ’t net kleine pampertjes!



Je ziet de ukkies iedere dag groter worden en na 9 dagen gaan steeds meer op vogeltjes lijken.

De gele en blauwe tekening begint al te komen...



Hard werken voor de ouders...



15 dagen opgestapeld en de sterkste ligt in de zon...





16 dagen zijn ze hier. Het wordt krapper en krapper in de babykamer....

 

17 dagen. Als je voorbij loopt hoor je een hoop gepiep.

Ik spreek of versta geen pimpelmees maar ik weet zeker dat het 'eten eten eten' betekent!

 

Ze zijn nu 18 daagjes oud en klaar voor de start.

Dit is vanochtend om 10.04 uur.

Het laatste uurtje voordat ze de wijde wereld in vliegen.

Kijk ze eens gluren naar de kastopening...

 

Nog één keertje gevoerd worden in de nestkast...

 

Een tikkeltje angstig nog...

 

Mamaaaa! Waar ben je nou....?

 

Daar gaat ie bijna...

 

en....geland!

 

Als snel volgden alle andere Pimpelmeesjes.

Ze gingen verspreid in de bomen van onze tuin zitten.

Vader en moeder bleven van de één naar de andere vliegen

 maar ook de kleintjes die nog niet uitgevlogen waren werden tussendoor gevoerd.

 Het was zo leuk om te zien. Een 1e Pinksterdag om nooit te vergeten!

Terwijl ik foto's maakte heeft Henk een schattig filmpje gemaakt van de eerste drie uitvliegers.

 Je kan het hier bekijken...